طلب مىنمايند در نزد من كرامت و نعيم جنّات و درجات رفيعهء عاليه در جوار مرا ؟ ! و ليكن به رحمت من واثق باشند و فضل مرا اميدوار باشند ، و به حسن ظنّ به من - پس هرآينه - مطمئنّ گردند ؛ به درستى كه رحمت من - در اين حال - درمىيابد ايشان را ، و مىرسد به ايشان رضوان من ، و مغفرت من مىپوشاند ايشان را لباس عفو و مغفرت من ؛ پس به درستى كه منم رحمان و رحيم در دنيا بر عباد ، و به اين دو اسم ناميده شده‌ام » . و نيز از آن حضرت ، مروىّ است كه : « يافتيم در كتاب علىّ ص آنكه رسول خدا ص بر روى منبر فرمود : قسم به آن كسى كه نيست خدايى به‌جز او ، كه عطا كرده نمىشود هرگز به مؤمنى خير دنيا و آخرت مگر به حسن ظنّ و رجاء به حقّ تعالى ، و حسن خلق ، و بازداشتن نفس را از غيبت اهل ايمان ؛ و قسم به خداوندى كه جز او خدائى نيست ، كه عذاب نمىكند خدا مؤمنى را - بعد از توبه و استغفار - مگر به سبب سوءظنّ به حقّ تعالى ، و قصور اميد به او ، و سوء خلق ، و غيبت كردن بر اهل ايمان ؛ و قسم به خداوندى كه جز او خدائى نيست كه نيكو نمىشود ظنّ بندهء مؤمنى به خدا مگر آنكه حقّ تعالى در نزد ظنّ بندهء مؤمن خود است ؛ زيرا كه خداوند كريم است ، و در دست اوست خيرات ؛ حيا مىفرمايد كه بندهء مؤمن ، به او گمان نيك نمايد و او - جلّ و علا - بر خلاف گمان و اميد او با او عمل فرمايد ؛ پس نيكو نمائيد گمان خود را به خداوند كه حقّ - جلّ و علا - مىفرمايد : من در نزد ظنّ عبد مؤمن خودم ؛ اگر خير است به خير ، و اگر شرّ است به شرّ » . و نيز از حضرت ابى عبد اللّه ص وارد است كه : « حسن ظنّ به حقّ تعالى آن است كه اميد نداشته باشى مگر حقّ تعالى را ، و نترسى مگر از گناه خود » . پس ، از كلمات الهيّه و احاديث نبويّه ص و علويّه و اهل عصمت ص ظاهر آمد آنكه : حسن ظنّ به حقّ - جلّ و علا - ، افضل از اعمال و طاعات است ؛ در